Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/7106 K.2019/729

Sanığın yokluğunda verilen hüküm, 25.10.2013 tarihinde sanığın babası .... a tebliğ edilerek kesinleştirilmiş ise de, sanığın 01.04.2014 tarihli temyiz dilekçesi ekinde gönderdiği .... Devlet Hastanesi’nin 26.06.2013 tarihli “özürlü sağlık kurulu raporu”na göre sanığa “orta derecede mental reterdasyon” teşhisinin konulduğu ve özür durumunun %70 olarak bildirildiği görülmekle; öncelikle 5271 sayılı CMK’nın 150/2 maddesi gereğince sanığa müdafi atanarak gerekçeli kararın sanık müdafine tebliğ edilmesi gerektiğinden sanığın babasına yapılan gerekçeli karar tebliğinin geçersiz olduğu anlaşılmakla; sanığın eski hale iade talebinin kabulü ile 01.04.2014 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

a) Sanığın 01.04.2014 tarihli temyiz dilekçesi ile “orta derecede mental reterdasyon” hastası olduğunu belirtmesi ve dilekçe ekinde Özürlü Sağlık Kurulu Raporunu sunması karşısında; 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafii tayini yoluna gidilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

b) Sanığın , Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesine veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesine ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından birine sevki ile suç tarihi itibarıyla TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı konusunda rapor alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,