Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/7191 K.2016/5843

Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin,

öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi ve asıl ya da onaylı suretleri getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesinin gerekmesi,katılan kurumun cevabi müzekkeresinden ise suça konu edilen faturaların temin edilemediğinin,vergi incelemesinin defter ve belgeler dışında harici donelere dayanılarak sonuçlandırıldığının belirtilmesi karşısında;mahkemenin 01.06.2005 tarihinden sonra sahte fatura

düzenlendiğine dair yeterli delil bulunmadığı,yüklenen suç tarihinin 01.06.2005 öncesine ait bulunduğu ve “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun da zamanaşımına uğradığına dair kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş,sanıklardan ... hakkında bozma doğrultusunda 213 sayılı Kanunun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa alınmamış ise de zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu anlaşıldığından bu husus da bozma nedeni yapılmamıştır.