Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/783 K.2016/4939

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 gün ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 gün 2011/8-335 Esas 2012/1804 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, belgenin nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği cihetle.

Mahkemenin “Motor numarasının bariz şekilde sonradan vurulduğunun, vurma esnasında rakamların taşkınlığı, yer yer çevresine vermiş olduğu zarar nedeniyle, yapılan sahteciliğin dışarıdan bakıldığında çıplak gözle kolaylıkla anlaşılabileceğine, yapılan işlemin iğfal (aldatma) kabiliyetine sahip olmadığına ilişkin 07.10.2015 tarihli bilirkişi ek raporu, bilirkişi raporuna ekli motor numarasını gösterir fotoğraflar ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde;

yapılan sahteciliğin objektif olarak çoğu kimse tarafından ve ilk bakışta anlaşılamayacak derecede olmadığına, aldatma (iğfal) kabiliyetinin bulunmadığına ve sanık yönünden resmi belgede sahtecilik suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına kanaat getirilmiştir.” şeklindeki kabulü, 07.10.2015 tarihli ek bilirkişi rapor içeriği karşısında;

toplanan delilleri karar tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK'nun 217. maddesine uygun olarak duruşmada edindiği kanaate göre değerlendirip, sübuta yeter nitelik ve derecede olmadığını kabul eden mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.