Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/9084 K.2019/1939

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'un 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmaması nedeniyle tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 16.08.2012 tarih, 2012/10549 sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her bir takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu,

her takvim yılı için, düzenleme ve kullanmış suçlarından ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde tek hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış. 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.