Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/10403 K.2021/5701

Katılan vekilinin temyiz talebinin sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08/11/2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında, suça konu faturaların 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesi gerekmeyeceğinden ve 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık ... hakkında suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan; sanık ... hakkında ise atılı suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığından bahisle beraat kararı veren Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

“2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının işlendiği iddiasıyla kamu davası açılmasına rağmen, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi hâlinde ise her yıl için zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, sanık ... hakkında tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

ST