Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/11428 K.2022/4093

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1-İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2013 tarih ve 2013/14160 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında Vergi Usul Kanunu’nun 359/a-2, 359/b ve TCK'nin 53. maddesinin uygulanması istenerek kamu davası açıldığı, Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2014 tarihli esas hakkındaki mütalaasında da sanığın aynı kanun maddeleri gereğince cezalandırılmasının talep olunduğu, gerek iddianamede, gerekse sanığın hazır bulunduğu oturumda açıklanan esas hakkındaki mütalaada, zincirleme suçla ilgili sevk maddesi ve anlatım yer almadığı halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 226. maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı verilmeden, TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-Kabule göre de; TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,