Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/11848 K.2017/8719

Sanık hakkında "2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

1-5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 05.10.2011 tarih ve 2011/9027 Esas sayılı iddianamesiyle, “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı,

ancak mahkemenin sanık hakkında “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak“ suçundan hükümler kurduğu anlaşılmakla, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava ve yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığı gibi, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, kamu davası açılmamış olan "2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçundan hükümler kurulması,

2-Sahte fatura düzenlemek veya sahte fatura kullanmak suçlarında, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi,

2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından.

2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,