Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/12076 K.2021/12186

Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında, defter ve belgelerin “çalındığı, kaybolduğu veya bulunmadığı” ileri sürülerek ibrazından kaçınılması hâlinde usulüne uygun tebligatın aranmasına gerek bulunmadığı, 213 sayılı VUK’nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu, defter ve belgeleri saklama ve istendiğinde ibraz etme yükümlülüğünün mükellef şirketin yetkilisi olan sanığa ait olduğu;

sanığın defter ve belgelerin muhasebecide olması nedeniyle ibraz edilemediğine ilişkin savunmasının kastı ortadan kaldıran bir nedene dayanmadığı, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin mücbir sebep olmaksızın yasal süresinde ibraz edilmediği anlaşıldığından tebliğnamede bu hususa ilişkin bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş; suç tarihinin sanığa ibraz için verilen 15 günlük sürenin bitimini izleyen tarih olduğu gözetildiğinde, gerekçeli karar başlığında 2013 şeklinde eksik yazılan suç tarihinin, "20.05.2013" olarak mahallinde düzeltilmesi,

uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/3. maddesi uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.