Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/12428 K.2022/4313

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli, 1999/11-273 Esas ve 1999/288 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu, bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde, VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarla usulüne uygun tebligatın aranmayacağı, tebligat usulüne uygun yapılmış olsaydı dahi söz konusu defter ve belgeleri ibraz edemiyeceğinin anlaşılması, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanığa ait olduğu,

sanığın mahkemedeki 16.05.2014 tarihli savunmasında, "2009 yılında iflas ettim, işyerimi kapattım, ofisimdeki tüm belgeleri eve götürdüm, işlerim bozulunca aile düzenimde bozuldu, 2010 yılında müşterek evi terk ettim ve boşandım, bütün eşyalarım evde kalmıştı, boşandığım eşim benden kalan tüm eşyalar ile belgeleri çöpe atmış, .... , bu dava nedeniyle boşandığım eşimi arayıp belgelerimi sorduğumda bu yılın başında temizlik yaparken attığını söyledi, yani 2014 yılı Ocak ve Şubat ayında evimde bulunan şirketime ait belgeleri attığını söyledi," şeklindeki beyanı karşısında, sanığın tüm unsurları itibariyle oluşan "defter,

kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,