Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/13103 K.2018/8905

Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan ve sorgusunda beyan ettiği adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince MERNİS adresine yapılan tebligat usulsüz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine 17.11.2014 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

1) Daha önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ve denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işleyen sanıkla ilgili olarak yapılan ihbar sonrası açılan duruşmada, önceki hüküm açıklanmış ise de; sanığın savunmasında bildirdiği son adresine, ihbar yazısının örneği de eklenerek, dosyanın yeniden ele alındığı ve duruşmaya gelmediği takdirde açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanacağı uyarısı da yazılarak duruşma tarihi ve saatiyle birlikte usulüne uygun olarak tebligat yapılmadan hüküm kurulmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanığın, kardeşi ...’in kimlik bilgilerini kullanarak muhtarlıktan aldığı sahte nüfus cüzdanı talep belgesi ile nüfus müdürlüğüne müracaat edip, sahte nüfus cüzdanı çıkartmaktan ibaret eyleminin, zincirleme biçimde işlenmiş resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeden, hatalı değerlendirmeyle eylemin 5490 sayılı Kanunun 67. maddesinin 1. fıkrasındaki suçu oluşturduğu gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Kabule göre de; TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,