Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/13706 K.2018/2671

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Dosya incelendiğinde talimat yoluyla alınan savunmasında Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda olduğunu beyan etmesi nedeniyle sanığın önce sorgusunda bildirdiği adrese tebligat yapılması bundan sonuç alınamaması halinde MERNİS adresine tebligat yapılması gerektiği gözetilmeden doğrudan MERNİS adresine yapılan tebliğin usulsüz olduğu ve temyiz süresini başlatmayacağı anlaşılmakla, temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü gerektiği cihetle, hukuki dayanaktan yoksun olarak verilen 'temyiz talebinin reddine' dair 14/11/2013 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanığın İçişleri Bakanlığının maddi varlıklarından olan sahte nüfus cüzdanı ile sürücü belgesini kullanmak suretiyle yüklenen dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia olunması karşısında; sübutu halinde eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d maddesinde öngörülen “kamu kurumu aracı kılınmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık” suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde “dolandırıcılık”, “resmi belgede sahtecilik ” suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi,