Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/13721 K.2017/8669

Dairemizin 08.07.2013 tarih ve 2012/2722 E. sayılı ilamı ile 213 sayılı VUK’nun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaanın, 2006 yılı sahte fatura kullanmak suçundan verildiği, ayrı bir suç olan muhteviyatı itibariyle sahte fatura kullanmak suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmadığı, bu nedenle mütalaa verilmeyen muhteviyatı itibariyle sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasına devamla hüküm kurulması nedeniyle bozma kararı verilmiş ise de;

bozma ilamından sonra dairemizce kabul edilen ve istikrarlı şekilde uygulana gelen “sahte fatura düzenlemek” ve “muhteviyatı itibariyle sahte fatura düzenlemek” suçları ile “sahte fatura kullanmak” ve “muhteviyatı itibariyle sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşebileceği cihetle; sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında suç vasfının değişmesi halinde hüküm kurulması mümkün olduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın eyleminin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 359/1-b. maddesinde düzenlenen sahte fatura kullanmak suçunu oluşturmasına rağmen 359/a-2. maddesinde düzenlenen muhteviyatı itibariyle sahte fatura kullanmak suçundan hüküm kurulması ile eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.