Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/15463 K.2017/7673

Sanık hakkında ilk olarak 2010 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan görülen kamu davası sonunda Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen “hüküm verilmesine yer olmadığına” dair kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 09.06.2014 tarih ve 2014/5901 E, 2014/11245 K sayılı ilamı ile temyize konu olabilecek bir karar olmadığından temyiz isteminin reddine karar verildiği ve hükmün kesinleştiği,

aynı sanık hakkında bu kez Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 23.06.2015 tarihinde “sahte fatura düzenlemek” suçundan tanzim olunan iddianame sonrasında Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 15.12.2016 tarih ve 2015/987 E, 2016/1768 K sayılı ilam ile mahkumiyet kararı verilmiş ve bu hüküm hakkında istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi tarafından “sanık hakkında verilen hükmün daha önce Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 07.01.2017 tarih ve 2012/18953 E, 2014/154 K sayılı” ilamı ile bozulduğu gerekçesiyle dosyanın Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1 maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır.

(Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenleme karışısında.