Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/1890 K.2019/3695

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması.

UYAP üzerinden yapılan sorgulamada sanığın muhtelif yıllarda farklı mükellefiyet kayıtları altında sahte fatura düzenleme suçlarını işlediğinden hakkında mahkumiyet kararları verildiği, her ne kadar sanık savunmasında Adem İnce ile tanımadığı üç dört kişinin kalacak yer sağlama vaadiyle kendisini notere götürüp vekaletnameler ile adına şirketler kurulduğunu beyan etmişse de şirket adresinde yapılan 15.10.2010 tarihli yoklama tutanağı ile Dışkapı Vergi Dairesine verdiği 13.10.2010 tarihli işe başlama bildiriminde imzasının bulunduğu, şirket hisse devir sözleşmesini sanığın noterde bizzat imzalamak suretiyle gerçekleştirdiği,

bu şekilde şirket adına farklı tarihlerde işlemler yapan sanığın sahte fatura ticareti yapmak için gerçekleştirilen şirket kurma organizasyonlarının içerisinde yer aldığı anlaşıldığından sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede eksik inceleme sebebiyle bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

...... sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.