KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2017/2193 E., 2017/2148 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2017
Karar Metni
318 kelime·2 dk okuma
Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14/02/2017 gün ve 2016/11290 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01/03/2017 gün ve 2017/11997 KYB sayılı ihbarnamesi ile.
Mühür bozma suçundan sanık ...’nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1, 62 ve 50. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,
aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına dair Keşan Asliye Ceza Mahkemesinin 16/12/2008 tarihli ve 2008/652 esas, 2008/772 sayılı kararını müteakip sanığın deneme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanarak sanığın, 203/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Keşan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/05/2016 tarihli ve 2016/49 esas,
2016/302 sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.
Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir." şeklindeki 231/11. maddesi nazara alındığında somut olayda denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında hüküm kurulurken sanığa daha önceden temel ceza olarak belirlenen hapis cezasının değiştirilerek para cezası olarak belirlenmesi suretiyle karar verilmesinde isabet görülmediğinden”
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2017/2193, K. 2017/2148, 22 Mart 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama