Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/3651 K.2018/419

1- Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte belge kullanmak suçundan açılan kamu davasında; sanığın atılı suçlamayı kabul etmediğini, aldığı mallar karşılığında söz konusu faturaları aldığını ve sahte olduğunu bilmediğini savunması,

ayrıca sahte fatura kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında;

gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından 2006 takvim yılına ait suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme raporlarının getirtildiği ve haklarında dava açıldığının tespit edildiği görülmekle, sahte fatura düzenleyen şirketler hakkındaki dava dosyalarının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi,

bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler dosya arasına alındıktan ve gerekirse bu hususta bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,