Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/3897 K.2018/9568

Sanık ... hakkında düşme

A) Sanık ... hakkındaki düşme hükmüne yönelik katılanın temyiz talebinin incelenmesi:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.12.2012 tarihli, 2011/3-222 esas ve 2012/5 karar sayılı kararı ile benzer nitelikteki kararlarında belirtildiği üzere, ön ödeme sonucu verilen düşme kararları da 5271 sayılı CMK'nin 223. maddesinde sayılan hükümlerden olup, bu kararların temyiz edilebilirlik sınırının, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyla uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CMUK’nin 305. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendine göre saptanması gerektiğinden; ön ödemeye esas alınan miktarın temyiz edilebilirlik sınırını belirleyeceği gözetilerek.

14.04.2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un geçici 2. maddesi uyarınca temyiz kesinlik sınırının 14.04.2011 tarihinden itibaren 3000 TL'ye çıkartılmış olması nedeniyle sanık hakkında 5809 sayılı Kanuna muhalefet suçundan ön ödemeye esas alınan 1.274,00 TL'nin miktarı itibarıyla belirtilen kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşıldığından, katılanın temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi gereğince REDDİNE,

B) Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik katılanın temyiz talebinin incelenmesi:

Suça konu bireysel abonelik başvuru formuna ekli, katılana ait nüfus cüzdanı fotokopisi üzerinde, sanığın yetkilisi olduğu Uğur İletişim bayiinin adı ve kod numarasının yazılı olması; sanığın, soruşturma işlemleri sırasında; ilgili GSM hattını, katılanın nüfus cüzdan fotokopisini alarak kendi bayiinin sattığı, nüfus cüzdanı fotokopisini bağlı bulunduğu üst bayiye gönderdiği, hat açma, sözleşmeyi düzenleme işlemini üst bayiin yaptığı, üst bayiin yaptığı sözleşmeyi kendilerine gönderdiği ve kendilerinin de müşteriye imzalattıkları şeklindeki savunmaları karşısında;

ön ödeme önerisini kabul etmeyen sanığın, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’nun 63. maddesinin 10. fıkrasının ikinci cümlesi gereğince mahkumiyeti yerine, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde beraatine hükmolunması,