Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/6191 K.2020/2122

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, mahkemenin oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz taleplerinin reddine, ancak;

1-Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı TCK'nin 207/1 maddesi gereğince açılan davada yargılama sonrasında hükme esas alınan tanık ...'in 17/03/2014 tarihli duruşmada: "Yakınlarım tarafından kurulmuş .. İnşaat ... Ltd. Şti.'ne zaman zaman yardımcı olarak gitmekteyim. Çalıştığım dönemlerle ilgili olarak ücret ödemesi de yapılmaktadır. Daha önce benim bir şirketim vardı. Daha sonra kapandı.

Bu şirket faal olduğu dönemde Manisa'da iş yapmıştım ve bir kaç kez ... ile görüşüp tanışmıştım. 2010 ya da 2011 yılı ile ilgili olabilir, ... bana telefonla ulaştı ve görüşme talep etti. ...'de ... İnşaat tarafından yapılabilecek bir iş olduğunu söyledi ve ben de şirket yetkililerine bilgi verdim. Gidip kontrol etmemi istedi. İş makinalarıyla yapılacak bir harfiyat işiydi. İş verenler yapabileceğimi söyledi. ... sanki iş verenin temsilcisi gibi hareket ediyordu. ...

İnşaat kendi iş makinalarıyla harfiyat işi yaptı. Ancak çevreyi ... tanıyordu. Bu nedenle yakıtları onun karşılamasını istemiştik. Ben talep ettikçe iş makinalarına yakıt geliyordu. İş tamamlanınca patronun ödeme yapması açısından yakıt faturası gerektiğini söylemiştim. Tamam sizin faturalarınızı toptan getireceğim demişti. İş tamamlandıktan sonra bir kaç kez kendisinden faturaları getirmesi talebinde bulundum.

Daha sonra bana telefonla ulaştı ve faturaları getireceğini söyledi. Ben de Manisa yolunda şirketin deposunda olduğumu söyledim ve oraya faturaları kapalı bir zarf içerisinde verdi. Ben de bu faturaları şirkete ulaştırdım. Daha sonra faturaların sahte olduğu konusunda bazı şeyler söylendi. Şahsın yakıtı nereden alıp getirdiği konusunda bilgim yoktur. Gelen yakıta eşdeğer miktarda bir fatura getirmişti.

Abartılı fatura getirmesi söz konusu değildir. '' beyanında bulunduğunun anlaşılması karşısında; katılan şirketin sanıklara böyle bir borçları bulunup bulunmadığı araştırılarak sanığın sunduğu belgelerde yazılı meblağı katılan şirketin borcu maktarında olup olmadığı araştırılarak sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 211. maddesinde düzenlenen gerçek bir durumunun belgelenmesi amacıyla özel belgede sahtecilik" suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Adli emanetin 2012/517 sırasında kayıtlı emanetlerden 3 adet tahsilat makbuzu aslı ile 3 adet irsaliye faturası aslının dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi yerine sadece irsaliye faturalarının dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi,

3- 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulanmanın, Anayasaya Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,