KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2017/8230 E., 2019/9186 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Defter ve belge gizleme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
1-Adana Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 04.10.2011 tarihli yazısında bahsi geçen ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunun 26.09.2011 tarih ve RDK-1/633 sayılı mütalaa yazısının denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, dosya içerisine konulmasından sonra sonuca göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi,
2-Kabule göre de;
a) Sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda somut bir zarara yer verilmediği, vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları, sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nin 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın söz konusu olmadığı olayda; engel sabıkası bulunmayan, hakkında takdiri indirim nedenleri uygulanan ve hükmolunan hapis cezası “bir daha suç işlemekten çekineceği” kanaatiyle ertelenen sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
b) Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunda, suç tarihinin ibraz için verilen yasal sürenin bitimini izleyen tarih olduğu dikkate alındığında, istem yazısı 04.08.2011 tarihinde tebliğ edildiğinden, 23.08.2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına yanlış yazılması,
c) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından uygulanamayacağının gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2017/8230, K. 2019/9186, 11 Aralık 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama