Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/8905 K.2021/9465

Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının 27.03.2013 tarihli ve 2013/742 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2010-2011 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarından açılan kamu davalarında; sahte belge düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu,

her biri hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan tek hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.