Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/9016 K.2021/3397

Sanık hakkında “Defter ve Belgeleri Gizleme” suçundan açılan kamu davasında, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli ve 1999/11-273/288 sayılı kararında açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı-kaybolduğu-bulunmadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması hâlinde VUK'nin 139. maddesinde yazılı durumların ve usulüne uygun tebligatın aranmasına gerek bulunmaması ve defter ile belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanığa ait olması,

sanığın, bu işlere avukat bakıyordu, benim bilgim yoktur şeklindeki savunması ve 19.08.2009 tarihli vergi inceleme raporunda mükellefiyetin 30.04.2009 tarihinde re’sen terk ettirildiğinin anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiş.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi‘nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdiri ile incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1136 sayılı Kanun'un 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücreti Tarifesinin 14. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,