Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/9107 K.2021/6057

1-2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında, sanık savunmalarında özetle; suçlamaları kabul etmeyerek sahte fatura düzenlemediğini, 2009 yılında sahte faturaların kesildiği tarihten önce iş yerini kapattığını, iş yerini kapatma belgelerini vergi dairesine bildirilmesi amacıyla ... isimli muhasebeciye verdiğini, söz konusu 01.11.2009 ve 10.11.2009 seri numaraları faturaların haberi olmaksızın muhasebecinin yanında çalışan... isimli kişi tarafından kesildiğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan 2009 ve 2010 takvim yılları faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve suça konu mükellefiyetin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi hâlinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b- Sanığın ifadesinde adı geçen ... ve ...nın çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi, yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların bu kişilere ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c- 2010 takvim yılı suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması yasaya aykırı,

2-Kabule göre de;

a-Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği; 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve iddianamenin 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemine ilişkin olduğu; hükümlerin gerekçesinde de düzenlenen faturaların sahte olduğu kabul edilmesine rağmen, hükümlerde sahte fatura kullanma şeklinde belirtilmesi suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişki yaratılması,

b-Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme fiillerinin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

c-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, zorunluluk bulunması,