Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/9640 K.2021/9082

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında mahalleden tanığı ... isimli şahsın iş kurmayı teklif ettiğini, bu şahsın vergi borcu olduğu için söz konusu şirketin üzerine kurulduğunu, bu sebeple notere gidip çeşitli belgelere imza attığını, daha sonra dükkan kirasını vermekte sıkıntı yaşadıklarını, bu şahsın kaşelerde imzasına yakın bir imza attığını beyan etmesi karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Sanığın beyanında geçen ... isimli şahsın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, bu kişinin çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, dosya kapsamında bulunan taklit faturalar ile sahte olarak düzenlendiği iddia olunan belge-basım bilgileri uyumlu yani fatura numarası A-21501 ila 21750 olan fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek sanık ve tanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya tanığa ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da tanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

3)Kabule göre de;

a)Sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması yasaya aykırı

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,