Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/1307 K.2020/2634

Ergani Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 07.11.2013 tarih ve 2013/849 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında mütalaa ve eklerine uygun olarak 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kamu davası açılmış olmasına rağmen mahkemece yalnızca 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan hüküm kurulduğu kabul edilmekle, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından zamanaşımı süresi içerisinde mahallince karar verilebilmesi mümkün görülmüş,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması ve ... vekili Av. ...’nın 07.03.2014 tarihinde verdiği katılma dilekçesine binaen katılma kararı verilirken “Gümrük Müdürlüğü vekili” olarak yazılmasının maddi hata olarak kabul edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında ve 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip

2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiş, aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenleyen sanık hakkında TCK’nin 43. madde hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.