Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/362 K.2018/2629

1-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nın 66/1e, 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2005 takvim yılında kullanılan son faturanın tarihine göre, suç tarihi olan 21.01.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan,

sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen, bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

2-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili olarak düzenlenen 08.10.2010 tarihli vergi suçu raporuna istinaden, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı adına Denetim Grup Müdür vekilinin 03.12.2010 tarihli mütalaası ile suç duyurusunda bulunulduğunun anlaşılması karşısında, usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunduğu halde, 23.07.2010 tarih ve 6009 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesindeki düzenlemenin 01.01.2011 tarihinde yürürlüğe girdiği gözetilmeyerek, usulüne uygun mütalaa bulunmadığından bahisle davanın düşürülmesine karar verilmesi,