Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/4509 K.2018/7367

1-Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında mahkemece duruşma açılarak, sanığın çağrılması ile savunmasının tespitinden sonra CMK'nın 231/11. fıkrası uyarınca değerlendirme yapılıp hükmün açıklanması gerektiği gözetilmeden, sanığa tebligat yapılmadan ve savunması alınmadan tensip ile yazılı şekilde hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 230 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 308/7. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan 27.07.2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara atıfla yetinilerek gerekçeden yoksun şekilde sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

b-Sanığın gözaltında geçirdiği sürenin 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna karar verilmemesi,

c-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,