Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/5281 K.2019/2655

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması ve 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekili ve sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak:

1-Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, sanıklar hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açıldığı halde hangi takvim yılına ilişkin olduğuda belirtilmeksizin yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

2-Sanıklar hakkında, 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. ve TCK'nin 43. maddesi uygulanmak suretiyle belirlenen 22 ay 15 gün hapis cezası üzerinden TCK'nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken sonuç cezanın 18 ay 22 gün olarak belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

3-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,