Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/576 K.2019/6257

Sanıklar ... ve ... hakkında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan açılan kamu davası sonunda; sanık ... hakkında verilen beraat kararının katılan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay’a gönderildiği, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararlarının ise süresinde temyiz edilmediğinden bahisle kesinleştirildiği, sanık ...’in cezaevi aracılığıyla gönderdiği 14.05.2015 tarihli dilekçe üzerine Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 18.05.2015 tarihli, 2011/587 esas ve 2014/604 karar sayılı ek kararı ile dilekçenin eski hale getirme ve temyiz istemi kabul edilerek dosyanın Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği, yine sanığın son olarak 28.08.2019 tarihli dilekçe ile usulsüz tebliğ yapıldığından infazının durdurulmasına ilişkin talebi üzerine dosya incelendi:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesi uyarınca “tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü ile 6099 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi,

bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır” ek fıkra hükmüne aykırı olarak sanık ...’in yokluğunda verilen kararın sanığın dosyadaki bilinen en son adresi olan 28.09.2012 tarihli sorgusunda beyan ettiği ... adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılması yerine doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla;