Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/6164 K.2018/9766

Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2007 tarihli ve 2006/17407 soruşturma numaralı ve Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2008 tarihli ve 2007/21455 soruşturma numaralı iddianameleri ile sanık ... ve temyiz dışı sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından dolayı kamu davaları açıldığı.

Mahkemenin 11.03.2011 tarihli 2007/221 Esas ve 2011/131 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkûmiyet hükümleri ile sanık ... hakkında, şikayetçi ...’ya yönelik resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı mahkûmiyet hükmü kurulduğu; her iki sanık hakkında şikayetçiler ..., ..., ... ve ...’a karşı sahte çek düzenleyip vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerine ilişkin açılmış bir dava olmadığı gerekçesiyle hüküm kurulmadığı; sanık ... hakkında ise, ... sahte kimliği ile...

Noterliğinde 04.05.2006 tarihli 19724 ve 19727 yevmiye numaralı işlemlerle nüfus cüzdanı örneği ve imza sirküleri çıkarttıktan sonra çek karnesi almak şeklinde gerçekleşen eylemine ilişkin açılan davanın, mükerrer olduğu gerekçesi ile reddine karar verildiği.

Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 19.11.2013 tarihli 2012/9552 Esas ve 2013/17938 Karar sayılı ilamıyla, sanık ... hakkında şikayetçi ...’ya yönelik resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı kurulan mahkûmiyet hükmünün onanmasına, sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin düzeltilerek onanmasına,

sanık ... hakkında açılan davanın mükerrer olmadığı ve mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği, bunun yanında her iki sanık hakkında açıkça kamu davası açılmış olması karşısında, şikayetçiler ..., ..., ... ve ...’a karşı gerçekleştirdikleri eylemler nedeniyle, her bir şikayetçi yönünden ayrı ayrı resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı mahkûmiyet hükümleri kurulması gerektiği belirtilerek kararın bozulduğu.

Mahkemenin 26.02.2014 tarihli 2013/447 Esas ve 2014/57 Karar sayılı kararı ile temyiz dışı sanık ... yönünden önceki hükümde direnildiği, sanık ... hakkında ise resmi belgede sahtecilik suçundan 5 ayrı mahkûmiyet hükmü kurulduğu; mahkûmiyet hükümlerinin sanık ... tarafından, direnme hükmünün ise Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.06.2016 tarihli ve 15-2014/147791 sayılı tebliğnamesi ile sanık ... hakkındaki hükümlerin onanması, 07.06.2016 tarihli ve aynı sayılı tebliğnamesi ile de sanık ... hakkındaki hükümlerin bozulmasının talep olunduğu.

Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 05.04.2017 tarihli 2017/3859 Esas ve 2017/8715 Karar sayılı kararı ile yalnızca Cumhuriyet savcısının temyiz istemine yönelik sanık ... hakkındaki direnme hükmünün incelendiği ve direnme kararı yerinde görülmediğinden ve direnme hükmünün incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verildiği.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.05.2018 tarihli 2017/15-498 Esas ve 2018/217 Karar sayılı kararı ile temyiz dışı sanık ... hakkındaki direnme hükmünün “aleyhe olan bozmaya karşı sanığın beyanı alınmadan yargılamaya devam edilerek karar verilmesi isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin" bozulduğu.

Mahkemenin 10.09.2018 tarihli 2018/358 Esas ve 2018/405 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında, “sanığın temyiz istemine ilişkin bir değerlendirme yapılmadığından, mahkûmiyet hükümlerinin onanmadığı kabul edilmiştir” şeklindeki gerekçe ile yeniden mahkûmiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmış ise de; sanık ... hakkında 26.02.2014 tarihinde verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz edilmesine ve Yargıtay tarafından incelenmemiş olmasına rağmen, Mahkemenin 10.09.2018 tarihli 2018/358 Esas ve 2018/405 Karar sayı ile sanık ... hakkında yeniden kurduğu hükümlerin hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu.