Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/6815 K.2021/1709

1- Sanık hakkında Körfez 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.05.2009 tarihli 2009/176 Esas ve 2009/346 Karar sayılı ilamı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının sanığın yokluğunda verildiği, sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapıldığı, ancak bu adrese daha önce adli mercilerce usulüne uygun bir tebligat yapılmamış olması nedeniyle tebliğ işleminin usulsüz olduğu, ayrıca tebliğ tarihinde sanığın başka suçtan Kocaeli Kapatılan C Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu anlaşılmakla; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmediği ve denetim süresinin de başlamadığı, dolayısıyla denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlendiği gerekçesiyle hükmün açıklanamayacağının gözetilmemesi,

2- Kabule göre de;

a) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.11.2014 tarihli 2013/830 Esas ve 2014/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere.

CMK'nin 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması,

delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasına dair karar verilmesi,

b) Adli emanete kayıtlı suça konu belgenin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

c) Yargılama gideri miktarının 20 TL'nin altında olması nedeniyle CMK'nin 324. maddesinin 4. fıkrasına 02.07.2012 tarih ve 6352 sayılı Kanun'la eklenen cümle uyarınca Hazine üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmeden sanıktan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı,

d) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,