Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/7213 K.2020/2322

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı, sahte fatura düzenleyicisi oldukları belirtilen ... Tekstil, ... Ambalaj ve ...

Tekstil isimli firmaların yetkilileri hakkında, düzenlemiş oldukları tüm faturaların sahte olduğu yönünde vergi tekniği raporlarının bulunduğu ve raporların dosya arasına konulduğu, şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenleme suçundan dava açıldığı ve davaların derdest olduğu, alınan bilirkişi raporuna göre, sanığın banka hesap hareketlerinde suça konu faturalarda belirtilen emtialara ilişkin mal aldığı firmalara ödeme yaptığına dair bir kaydın bulunmadığı,

sanığın savunması ve dosya kapsamına göre, söz konusu faturalardaki alışlara ilişkin ödeme belgeleri ile taşıma ve sevk irsaliyelerinin bulunmadığının anlaşılması karşısında, Mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılmış olması nedeniyle kullanılan son fatura tarihine göre 25/01/2009 olması gereken suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 2008 olarak yanlış yazılmasının Mahkemesince düzeltilmesi, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.