Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/973 K.2020/3337

Mahkemece, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. paragrafında, sanık hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanmama nedenleri tartışıldığından, tebliğnamede yer alan bu hususa yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14/10/2008 tarih ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere; ceza yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup bunun için başvurulan kanıtlama araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar.

Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir.

Yine Ceza Genel Kurulu‘nun 14/10/2003 tarih ve 232/250 sayılı kararında açıklandığı üzere, suça konu belgenin fotokopi olması durumunda hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olmadığı, aslı bulunamayan evrakların aldatma kabiliyetlerinin bulunup bulunmadığının da tespit edilemediği, fiili iğfalin aldatma niteliğini göstermeyeceği kabul edilmektedir.

Bu itibarla, somut olayda 15/06/2011 tarihli dilekçe ekinde Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/120 Esas sayılı dosyasına delil olmak üzere ibraz edilen suça konu tediye makbuzlarının fotokopi belgeden ibaret olduğu ve asıllarının aşamalarda ele geçirilemediğinin anlaşılması karşısında, sanığın unsurları itibarıyla oluşmayan özel belgede sahtecilik suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,