Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/10089 K.2023/9912

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Şarkışla Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/438 Karar sayılı kararı ile; 1. Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraatine; 2. Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği; eylemin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu, sanık ... hakkındaki beraat hükmünün; sanık ... hakkında ise alt sınırdan ceza verilmesi gerekçesiyle hükmün bozulmasına ilişkindir. 2. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün bozulması talebine ilişkindir. 3. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği;sanık Muamer Türkmen yönünden eylemin resmi belgede sahtecilik olduğuna, bu gerekçeyle bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 207 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca sanık ... için zamanaşımı süresini kesen son işlemin 04.09.2014 tarihli sorgusu; sanık ... için ise zamanaşımı süresini kesen son işlemin 08.10.2015 tarihli mahkumiyet hükmü olduğu ve bu tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Şarkışla Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/438 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,