Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/10131 K.2022/19350

Sanığa yüklenen suçtan zarar gören ve 11.12.2014 tarihli duruşmada katılma talebinde bulunan ancak mahkemece bu talebi hakkında herhangi bir karar verilmeyen şikâyetçinin, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu kabul edilip, aynı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca şikâyetçinin, davaya katılan, vekilinin ise katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek ve sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan açılan davada kararın gerekçesinde sanığın eyleminin 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu oluşturduğu değerlendirildikten sonra beraatine karar verildiği anlaşarak yapılan incelemede;

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri" kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan "Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı heraket edenler bin günden beş bin güne kadar, ikinci, üçüncü,

dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır." şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK'nin 52/2. maddesindeki "En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adli para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun'un 63/10 maddesinde düzenlenen, sanıklara yüklenen suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup,