Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/10156 K.2023/6180

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2015/187 Esas, 2015/713 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; resmi belgede sahtecilik suçu yönünden hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece; sanığın, suç tarihinde karıştığı bir hırsızlık eylemi nedeniyle hakkında soruşturma yapılmak üzere yakalandığında A.K. adına sahte olarak düzenlenmiş nüfus cüzdanını kullanıp kendisini bu isimle tanıttığı, ancak şüphe üzerine yaptırılan parmak izi incelemesi neticesinde gerçek kimliğinin saptandığı, bu şekilde işlediği suç nedeniyle hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla A.K. adına düzenlenmiş sahte nüfus cüzdanı ve kimlik bilgilerini kullanarak atılı suçu işlediğinden cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanığın üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

3. Kolluk güçlerince tanzim olunan tutanaklar, Sakarya Emniyet Müdürlüğü ve İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarının uzmanlık raporları, sanığın nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcut olup suça konu nüfus cüzdanı aslının adli emanete alındığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık tarafından cezaevi idaresi vasıtasıyla sunulan 06.10.2015 tarihli dilekçe içeriğine göre münhasıran resmi belgede sahtecilik suçundan aldığı cezaya ilişkin temyiz isteğinde bulunulduğundan, söz konusu mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.

2. Her ne kadar Mahkemece suça konu belge üzerinde aldatma niteliği hususunda gözlem yapılmamış ise de; incelenmek üzere mahallinden istenen nüfus cüzdanı aslının heyetçe yapılan incelemesinde; aldatma niteliğinin bulunduğunun gözlemlenmesi, belgenin ele geçiriliş biçimi, İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce yapılan inceleme sonucu düzenlenen 22.12.2014 tarihli uzmanlık raporunda; inceleme konusu nüfus cüzdanının tamamen sahte olarak oluşturulmuş olduğu ve aldatma niteliğinin bulunduğu hususunun yeterli gerekçe ile açıklanması,

raporda varılan sonucun dosyadaki bilgi/belgeler, olay/yakalama tutanağı ile de uyumlu olmasına göre bu husus bozma nedeni yapılmamış, Mahkemenin gerekçesine olay ve olgular kısmının (1) numaralı paragrafında yer verildiği üzere mahkûmiyet hükmünün kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

4. Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinde yer alan "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde tekerrür hükümleri uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında; sanığın, inceleme konusu dosyanın suç tarihinden sonra 11.01.2016 tarihinde kesinleşen Kepsut Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2010 tarihli ve 2010/40 Esas, 2013/51 Karar sayılı mahkûmiyetinin tekerrüre esas alınamayacağı, ancak adli sicil kaydındaki Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2013 tarihli ve 2011/19 Esas, 2013/25 Karar sayılı mahkûmiyetinin tekerrüre esas olduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (4) numaralı bendinde açıklanan nedenle Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2015/187 Esas, 2015/713 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan "...Kepsut Asliye Ceza Mahkemesinin, 31/01/2010 tarih, 2010/40 esas,

2013/51 karar sayılı ilamı ile verilmiş 3 yıl 4 ay hapis cezasının 22/10/2013 tarihinde kesinleştiği,..." ibaresinin çıkartılarak yerine ''...Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2013 tarihli ve 2011/19 Esas, 2013/25 Karar sayılı ilamı ile verilmiş 2 yıl hapis cezasının 07.05.2013 tarihinde kesinleştiği,..." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,