Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/11186 K.2023/5927

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının 16.10.2014 tarihli ve 2014/3741 sayılı iddianamesiyle sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle Gebze Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Gebze 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.09.2015 tarihli ve 2014/1003 Esas, 2015/1024 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, hakkında kurulan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın 2006 yılında kazaya karıştığı, bu sebeple ehliyetine el konulduğu, sanığın savunmasına göre 2006 yılında ehliyetinin geri iade olmaması nedeniyle 100,00 TL karşılığında tanımadığı birine suça konu ikinci ehliyetini düzenlettirdiği, 8 yıl boyunca bu ehliyeti kullandığı, SRC belgesi almak için 03.04.2014 tarihinde trafik tescil ve denetleme büro amirliğine başvurduğu esnada sistem üzerinde iki ayrı seri numaralı sürücü belgesinin sanık adına kayıtlı olduğunun farkedilerek ibraz ettiği sahte sürücü belgesine el konulduğu anlaşılmıştır.

2. Ekspertiz raporuna göre; E-279238 seri numaralı sürücü belgesinin tamamen sahte olduğu, aldatıcılık niteliğinin bulunduğu anlaşılmıştır.

3. Mahkemece sanığın savunması, ekspertiz raporu, tutanaklar ve tüm dosya kapsamına göre sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği sabit görülerek mahkûmiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen yargılama gideri olarak hesaplanan 13,55 TL'nin 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasına 6352 sayılı Kanun'un 100 üncü maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hususunun dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Gebze Asliye Ceza Mahkemesinin 17.09.2015 tarihli ve 2014/1003 Esas, 2015/1024 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA,

bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkarılması ve yerine "13,55 TL yargılama giderinin hüküm tarihi itibarıyla 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den daha az olması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin 4 üncü fıkrası gereğince hazineye yükletilmesine" yazılmak suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,