Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/1854 K.2019/3126

Ek karar; temyiz talebinin reddi

Sanık ...'nun yokluğunda verilen gerekçeli kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan ve sorgusu sırasında beyan ettiği adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince MERNİS adresine 03.06.2014 tarihinde yapılan tebliğ işleminin usulsüz, sanık müdafiinin öğrenme üzerine 12.06.2014 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu; temyiz talebinin reddine ilişkin kararın ise sanık müdafii tarafından süresinde temyiz edildiği anlaşıldığından, Mahkeme’nin 25.06.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede:

1- 18.02.2014 tarihli dilekçeler ile davayı takip etmesi için kendilerine müdafi görevlendirilmesini talep eden sanıklar ... ve ...'a müdafi atanmaksızın yargılama yapılıp, mahkumiyet hükümleri kurulmak suretiyle CMK'nin 150/1. maddesine aykırı davranılarak savunma haklarının kısıtlanması,

2- 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 31.10.2012 tarih, 2012/11436 sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanıklar hakkında, "2009, 2010 ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı,

“sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak, sanıkların sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi,