Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/2646 K.2023/3292

Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar gören Hazine ve Maliye Bakanlığı adına Mersin Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı vekilinin dosya içerisindeki 10.02.2015 havale tarihli dilekçesiyle katılma talebinde bulunduğu halde bu konuda karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereğince hükmü temyiz yetkisi bulunan Mersin Vergi Denetim Kurulu Başkanlığının aynı Kanun’un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılmasına, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2015 tarihli ve 2014/696 Esas, 2015/393 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulduğuna ve re'sen bulunacak sebeplere ilişkindir.

III. GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 367 nci maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2014 tarihli ve 2012/15090 Esas sayılı iddianamesinin ise 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin olduğu, usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla;

sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından mütalaa verilip verilmeyeceğinin ilgili vergi dairesinden sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın sorgusunun yapıldığı 30.03.2015 tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2015 tarihli ve 2014/696 Esas, 2015/393 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,