Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/2691 K.2022/13415

Sanıkların yokluğunda verilen hükümlerin, bilinen son adreslerine yapılamayan tebligatların aynı zamanda bilinen en son adresleri olan MERNİS adreslerine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebliğ işlemi usulsüz olduğundan; sanıkların öğrenme üzerine hükmü yasal süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla ve sanık ... hakkındaki temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,