Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/3410 K.2020/7281

Sanığın, hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebi ile katılan vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz telebinin incelenmesinde;

Vergi tekniği raporuna göre; sanığın 2008 yılında 8.880,00 TL, 2009 yılında ise 10.010,00 TL alış beyan etmesine karşılık 2008 yılında 861.480,00 TL, 2009 yılında da 1.041.819 TL satış beyanında bulunduğu, karşı mükelleflerin Ba bildirimlerine göre de.

2008 yılında 1.577.425 TL, 2009 yılında ise 2.359.450 TL tutarında fatura düzenlediği, 2009 yılı Mart döneminden itibaren yapılan yoklamalarda adreste bulunmamasına rağmen Bs bildirimlerine göre fatura düzenlemeye devam ettiği, ayrıca 31/12/2009 tarihi itibariyle işi terk ettiğine dair bildirimde bulunmasına rağmen iddianameye konu edilmemekle birlikte 2010 yılı Ba-Bs bildirimindeki 8.554 TL tutarında fatura düzenlediğinin karşı firmaların Ba bildirimi ile tespit edildiği anlaşılmakla, Mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,