Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/401 K.2022/13707

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli 1999/11-273 Esas ve 1999/288 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu, bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde, VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarla usulüne uygun tebligatın aranmasına gerek bulunmadığı; defter, kayıt ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanığa ait olduğu gözetilerek, sanığın 2013 yılında şirket hisselerini devraldığı,

istenilen defter ve belgelerin sanığın söz konusu şirketteki hisseleri devraldığı tarihten önceki döneme ait olduğu ve sanığın savunmasında, şirketi 2013 yılında devraldığını, 2008 yılında şirketin kanuni temsilcisi olmadığını, defter ve belgelerin istenmesinden sonra şirketin eski yetkilileri ile irtibata geçerek onlar tarafından kendisine gönderilen tüm evrakı vergi dairesine teslim ettiğini, 2008 yılı defterlerini kendisinde olmadığından ibraz edemediğini belirtmesi ile sanığın kendisinden istenen 2009,2010 takvim yılı yasal defter ve belgeler ile 2008 yılı belgelerini ibraz ettiğinin anlaşılması karşısında,

suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; şirketin önceki yetkili temsilcisinin tanık sıfatıyla dinlenmesi, 2008 yılına ait yasal defterlerin sanığa teslim edilip edilmediği, teslim edilmiş ise bu hususta teslim tesellüm tutanağı düzenlenip düzenlenmediğinin sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,