Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/4361 K.2020/1263

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığın 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan davanın sonucunda, her ne kadar suça konu faturaların ele geçirilemediği ve kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilememesi nedeniyle beraatine karar verilmiş ise de, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların,

213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması karşısında; yapılan incelemede, et ve et ürünleri imalatı ve satım işleri ile iştigal etmek üzere mükellefiyet tesis ettiren şirketin adresinin kapalı olması, iş yerinin 300 m² olup hiçbir emtianın bulunmaması, sanığın ortağı olduğu diğer şirketler hakkında da olumsuz tespitler bulunması, KDV beyannamesi vermemesi,

yine Ba ve Bs bildiriminde bulunmamak gibi vergisel yükümlülüklerini yerine getirmemesi ve sonuç olarak şirketin ticari kapasitesinin yeterli olmaması nazara alındığında, sanığın üzerine atılı 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçularının unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden beraat kararı verilmesi,