Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/4779 K.2020/7143

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08/11/2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı ve CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık hakkında atılı suçlardan mahkûmiyet hükümleri kuran Mahkemenin takdir ve kabulünde de bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiş;

kazanılmış hakka konu olmayan ve kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmaması isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı dikkate alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kamu davası açıldığı, hükmün gerekçesinin de bu suçlara ilişkin olduğu gözetilmeden; hüküm fıkrasında suç adının “sahte fatura düzenleme eylemi nedeniyle isnat edilen sahte fatura kullanarak vergi kaçırma suçunu” şeklinde yanlış belirtilmesi,

2-Hüküm fıkrasının (2) no’lu bölümünde “...” olan sanık isminin, “...” olarak yanlış yazılması,