KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2019/492 E., 2022/2980 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Şubat 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Özel belgede sahtecilik
- Hükümler
- Beraat, mahkumiyet
Karar Metni
312 kelime·2 dk okuma
Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 13.06.2014 tarihli ve 2014/5887 numaralı iddianamesi ile sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçundan dava açıldığı, dolandırıcılık suçundan açılmış bir dava ve verilmiş bir hüküm bulunmadığından katılan vekilinin bu yöndeki temyiz talebinin reddine karar verilip yapılan incelemede:
A) Sanık ... hakkında “özel belgede sahtecilik” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanık müdafisinin temyizlerinin incelenmesinde:
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek, fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,
B) Sanık ... hakkında “özel belgede sahtecilik” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin ve vekalet ücretiyle sınırlı olarak sanık müdafisinin temyizlerinin incelenmesinde:
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;
1136 sayılı Kanun’un 168. maddesi ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2019/492, K. 2022/2980, 24 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama