KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2019/5649 E., 2022/2429 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Şubat 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik
- Hükümler
- Beraat, mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Suç tarihinin araç maliki olan sanık ... yönünden “26.03.2010”, araç maliki olmayan sanıklar ... ve ... yönünden ise sahte muayene işleminin yapıldığı “30.04.2009” tarihi olduğu, sanıklar ... ve ... hakkında verilen temyize konu 17.11.2014 tarihli mahkumiyet hükmünün, TCK'nin 67/2-d maddesi gereğince iştirak halinde birlikte suç işledikleri iddia olunan ve hakkında beraat hükmü kurulan sanık ... hakkındaki dava zamanaşımı süresini kestiği ve bu nedenle sanık ...’ın sorgusunun yapıldığı tarihten itibaren olağan dava zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;
1)Sanık ... hakkında “Resmi Belgede Sahtecilik” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik Cumhuriyet savcısının temyizinin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,
2)Sanıklar ... ve ... hakkında “Resmi Belgede Sahtecilik” suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların temyizinin incelenmesinde;
Sanıklara yüklenen “Resmi Belgede Sahtecilik” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 30.04.2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanıkların temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2019/5649, K. 2022/2429, 16 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama