Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/5734 K.2023/1023

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2014 tarihli ve 2014/27075 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca Ankara Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2015 tarihli ve 2014/636 Esas, 2015/185 Karar sayılı kararı ile resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Tebliğnamede, 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesindeki Anayasa Mahkemesinin iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceğine işaret edilmiş, ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde kazanılmış hakka konu olmayan cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine hükmolunmaması yönünden düzeltilerek onama yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi üzerinden çıkan sahte kimliği kullanmadığı gibi fiilinden dolayı pişmanlık duyması nedeniyle kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın başka suçlardan aramasının olması nedeniyle arkadaşı Büşra Dikkaya'nın kimlik bilgilerini taşıyan nüfus cüzdanına kendisinin fotoğrafını tahrifen yapıştırmak suretiyle üzerinde taşıdığı ve bu durumun kolluk kuvvetlerine yapılan ihbar neticesinde 29.08.2014 tarihinde tutanakla tespit edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık suçunu ikrar etmiştir.

3. Ekspertiz raporunda nüfus cüzdanının orijinal olduğu ancak üzerindeki fotoğrafın özensiz yapıştırılmasına rağmen aldatıcılık niteliğinin olduğu belirtilmiştir.

4. Mahkemece sanığın ikrarı, ekspertiz raporu, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın başka suçlardan arama kaydının olması nedeniyle arkadaşına ait nüfus cüzdanına kendi fotoğrafını yapıştırdığı, ve bu suretle sahteleştirilen nüfus cüzdanının aldatıcılık niteliğini haiz olduğu gerekçeleriyle sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık her ne kadar üzerinden çıkan sahte kimliği kullanmadığını, bu sebeple hükmün bozulmasını talep etmiş ise de resmi belgede sahtecilik suçunun belgenin düzenlenmesiyle oluşacağı, suçun vücut bulması için belgenin kullanılmasının şart olmadığı gözetildiğinde sanığın temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2015 tarihli ve 2014/636 Esas, 2015/185 Karar sayılı kararında Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.06.2013 tarihli ve 2012/13-1332 Esas, 2013/316 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde kazanılmış hakka konu olmayan cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine hükmolunmaması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2015 tarihli ve 2014/636 Esas, 2015/185 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümde ''mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine'' ibaresinden sonra gelmek üzere ''cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına'' ibaresi eklenmek suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,