Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/801 K.2022/13875

1) Sanıklar hakkında “2009 ve 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; her ne kadar sanık ..., işyerini diğer sanık ... ile birlikte açtıklarını, iş yerinin onun üzerine olduğunu, kendisinin dışarıdaki müşteriler ile ilgilendiğini, iş yerindeki faaliyetleri ...’in yürüttüğünü savunmuş ise de; tanık olarak dinlenen muhasebeci Yılmaz’ın, sanıkların beraber iş yaptıklarını, faturaları her iki sanığın da getirdiğini beyan ettiği, suça konu faturaları düzenleyen ... hakkında;

mükellefiyet tesis ettirdiği tarihten itibaren düzenlemiş olduğu tüm faturaların sahte olduğu yönünde vergi tekniği raporu düzenlendiği ve sahte fatura düzenleme suçundan İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinde dava açıldığı ve mahkumiyetine karar verildiği, ...’in yargılandığı dosyada, ...’in kendi üzerine iş yeri açtığını, işlerle bu kişinin ilgilendiğini savunduğu,

...’e ait faturaları düzenlediği anlaşılan ...’in 19.01.2015 tarihli duruşmada, ticari anlaşmaları sanık ...’le yaptığını belirttiği, aynı duruşmada sanık ...’in ...’e ait faturaları ...’ten alıp ...’e getirdiğini beyan ettiği, kullanılan faturaların yıl içinde toplam indirim konusu yapılan faturalara oranının oldukça yüksek olduğu ve vergi mükellefiyetinin de sanık ...’e ait olduğu anlaşılmakla, sanık ... yönünden de yüklenen suçun tüm unsurları itibarıyla sübuta erdiği gözetilmeden, mahkumiyeti yerine eksik inceleme ile beraatine hükmedilmesi, yasaya aykırı,

2) Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,