Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/8593 K.2020/1364

Seyhan Vergi Dairesi‘nin 163 038 5667 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanık hakkında, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, bu işyerini erkek arkadaşı olan Mehmet Demir ile birlikte açtıklarını, işyerinde bir süre çalıştıktan sonra kendisinin Alanya‘da başka bir işyerinde çalışmaya başladığını, işyerine ara sıra uğradığını, işlerle Mehmet Demir‘in ilgilendiğini beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1- Sanığın suça konu faturaların düzenlediği tarihlerde, başka bir işyerinde sigortalı olarak çalışıp çalışmadığının, SGK Başkanlığından sorulması

2- Sanığın savunmasında ismi geçen Mehmet Demir‘in açık kimlik ve adres bilgilerinin sanıktan sorularak belirlenmesi ile duruşmaya celp edilmesi, CMK‘nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı bulunduğu da hatırlatılarak tanık sıfatıyla bilgisine başvurulması,

3- Sanık tarafından düzenlendiği iddia olunan fatura asıllarının dosyaya getirtilmesi, faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığın veya Mehmet Demir’in eli ürünü olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması,

4- Faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığın veya Mehmet Demir’in eli ürünü olmadığının belirlenmesi halinde; faturaları kullanan şirket yetkililerinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespitiyle duruşmaya celp edilmeleri, CMK‘nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak sanığın savunması doğrultusunda

tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulması, faturaları kullanan tanıklardan faturaları kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları hususlarının ayrıntılı olarak sorulmasından sonra, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

5- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlediği kabul edilen sanık hakkında, TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,