Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/9000 K.2020/3497

Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, bilinen en son adresi olan 17.04.2013 havale tarihli dilekçe ile bildirdiği adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği, bila tebliğ iade dönmesi hâlinde MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince tebliği gerekirken, doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi gereğince yapılan tebligat usulsüz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine 24.08.2015 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu; suç tarihinin en aleyhe 10.06.2008 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının Kanun’daki cezalarının türü ve üst sınırlarına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;