Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/9737 K.2020/532

29.03.2007 günlü iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davasının açıldığı, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 22.09.2008 tarih 2007/366 esas, 2008/795 karar nolu ilamıyla “elektrik enerjisi hakkında hırsızlık"’ suçundan beraat, “mühür bozma” suçundan ise mahkumiyet kararı verildiği,

anılan kararın “mühür bozma” suçu yönünden sanık tarafından süresinde temyizi üzerine Yargıtay 2.Ceza Dairesinin 21.07.2012 tarihli kararı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu" ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği, iade kararından sonra mahkemece yapılan duruşma neticesinde iade kapsamında bulunmayan "mühür bozma" suçundan sanık hakkında 01.02.2003 tarih, 2012/943 Esas ve 2013/60 sayılı karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

denetim süresi içersinde suç işlediğinden bahisle de işbu temyize konu 05.06.2015 tarihli hükmün açıklanmasına dair kararın verildiği anlaşılmakla, 01.02.2003 ve 05.06.2015 tarihli kararlar hukuken geçersiz olup yok hükmünde olduklarından, 22.09.2008 tarihli ilk karara yönelik yaptığı temyiz başvurusuna hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü;

Sanığa yüklenen suçun, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nin 203/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son İşlem olan mahkumiyet kararının verildiği 22.09.2008 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;